|
Jak wybrać
odpowiedni produkt?
Razem z pojawieniem się telewizorów
LCD i Plazma, rynek stolików i mebli RTV znacznie się powiększył. Najczęściej
powtarzającym się pytaniem jakie zadają teraz nasi klienci jest "Jakiej
wielkości stolika potrzebuję dla mojego telewizora?"
Poniżej umieściliśmy schemat, dzięki któremu będą Państwo mogli w szybki i łatwy
sposób dopasować odpowiedni mebel do różnego rodzaju telewizorów.
Każdy z oferowanych przez nas
stolików jest przystosowany do kilku różnych telewizorów. Telewizor Plazmowy o
rozmiarze ekranu 42" będzie spokojnie pasować do stolika o szerokości 105 cm
(taka sama szerokość ekranu i mebla). Czasami jednak nasi klienci preferują, aby
szerokość ekranu była większa od szerokości stolika, więc przy doborze mebla
decyduje jedynie wielkość podstawki. Stoliki, które znajdują się w naszej
ofercie posiadają informacje odnośnie limitów obciążenia, które są takie same,
bez znaczenia czy szerokość ekranu jest większa/mniejsza/taka sama względem
stolika, ponieważ szkło, z którego wykonany jest blat zostało odpowiednio
wzmocnione na całej rozpiętości. Posiadanie węższego stolika od szerokości
ekranu jest dobrym rozwiązaniem w przypadku lepszego zagospodarowania
przestrzeni, a także sprawia, że całość idealnie się komponuje. Oczywiście mogą
się Państwo także zdecydować na zakup mebla, którego szerokość będzie większa od
rozpiętości ekranu - wszystko zależy od Państwa upodobań i gustów.
Telewizory LCD/Plasma do stojaków i uchwytów dopasowuje się wg wymiarów i
limitów obciążenia, np dla stojaka przystosowanego dla telewizorów o rozmiarze
ekranu do 42" telewizorów innej wielkości umieszczać
nie można.
Jaki telewizor mam
wybrać?
Technologia zastosowana w produkcji telewizorów LCD:
LCD (z języka angielskiego "Liquid
Crystal Display") to nazwa urządzenia wyświetlającego obraz, którego zasada
działania opiera się na zmianie polaryzacji światła na skutek zmian orientacji
cząsteczek ciekłego kryształu pod wpływem przyłożonego pola elektrycznego.
Pierwszy wyświetlacz ciekłokrystaliczny zbudował w 1964 roku George H. Heilmeier
na bazie badań nad własnościami ciekłych kryształów przeprowadzonych przez
Friedricha Reinitizer w 1888 roku. Obecnie każdy wyświetlacz LCD zbudowany jest
z czterech podstawowych elementów:
- źródła światła,
- elektrod, których zadaniem jest wytworzenie pola elektrycznego działającego
bezpośrednio na ciekły kryształ,
- komórek, w których zatopiona jest niewielka ilość ciekłego kryształu,
- dwóch cienkich folii, z których jedna pełni rolę polaryzatora a druga
analizatora.
Do zrozumienia działania wyświetlacza LCD może posłużyć poniższy schemat oparty
na przykładzie pasywnego wyświetlacza odbiciowego, fazą nematyczną, skręconą:
1) Światło wnikające do wnętrza wyświetlacza jest wstępnie polaryzowane pionowo
przez filtr polaryzacyjny.
2) Światło przechodzi przez szklaną elektrodę i warstwę ciekłego kryształu.
3) Specjalne mikrorowki na elektrodach wymuszają odpowiednie uporządkowanie
cząsteczek tworzących warstwę ciekłokrystaliczną, dzieki czemu przy wyłączonej
elektrodzie nastąpi obrócenie polaryzacji światła o 90°.
4) Światło teraz przechodzi przez folię, która pełni rolę analizatora światła,
która przepuszcza tylko światło spolaryzowane poziomo, następnie dochodzi do
odbicia się promieni od lustra i ponownego jego przejście przez analizator. Po
chwili dochodzi do ponownej zmiany polaryzacji o 90° na warstwie ciekłego
kryształu i ostatecznie do opuszczenia bez przeszkód wyświetlacza, przez górną
folię polaryzacyjną.
5) Po przyłożeniu napięcia do elektrod, generowane przez nie pole elektryczne
wymusza taką zmianę uporządkowania cząsteczek w warstwie ciekłego kryształu, że
nie obraca ona
polaryzacji światła. Powoduje to, że światło nie przechodzi przez analizator, co
daje efekt czerni.
Ze względu na tryb działania, wyświetlacze LCD można podzielić na:
- Transmisyjne, są one oświetlane z jednej strony, a powstające na nich obrazy
ogląda się od drugiej strony. Można je poznać po tym, że aktywne piksele są w
takich wyświetlaczach zawsze ciemne, a nieaktywne jasne. Stosowane są w
przypadku gdy potrzebna jest duża intensywność obrazu (np: w projektorach
multimedialnych czy monitorach komputerowych). Najczęściej stosuje się je razem
z matrycami aktywnymi.
- Odbiciowe, mogą pracować wyłącznie w trybie biernym. Posiadają na swoim dnie
lustro, które odbija dochodzące do powierzchni wyświetlacza światło. Ze względu
na niezbyt dużą intensywność generowanego obrazu i bardzo mały pobór mocy,
są one najczęściej stosowane w zegarkach, kalkulatorach, aczkolwiek czasami
możne je też spotkać w przenośnych komputerach i palmtopach.
- Mieszane (transreflektywne), które działają w obu trybach. W momencie
niedoboru mocy, wyświetlacz przełącza się w tryb odbiciowy (np: w laptopie
pracującym na własnej, prawie wyczerpanej baterii) a tryb transmisyjny gdy mocy
jest odpowiednio dużo.
W zależności od rodzaju użytej fazy ciekłokrystalicznej rozróżnia się
wyświetlacze nematyczne (N), nematyczne skręcone (N*) i smektyczne C skręcone (SmC*).
LCD (N) i (N*) są z natury zawsze monochromatyczne i aby uzyskać z ich pomocą
barwne obrazy koniecznością jest zastosowanie odpowiednich filtrów lub światła o
określonym kolorze. Ponieważ w wyświetlaczach LCD o dużej rozdzielczości z
matrycą aktywną wyświetlane piksele muszą posiadać własne źródło światła (np w
formie diod LED), wymagają one minimum trzech takich źródeł o różnej barwie na
każdy wyświetlany piksel (zwykle czerwona, zielona i niebieska)
co bardzo komplikuje produkcję takich wyświetlaczy i ogranicza ich maksymalną
rozdzielczość. Kolejną wadą wyświetlaczy nematycznych jest to, że działają one
tylko w dwóch trybach - każdy piksel może być więc tylko albo włączony albo
wyłączony - co powoduje, że uzyskiwanie efektów szarości lub różnej
intensywności kolorów wymaga sterowania intensywnością światła emitowanego przez
diody, co dodatkowo komplikuje konstrukcję tych wyświetlaczy.
Wyświetlacze LCD z fazą SmC* dzięki temu, iż oprócz zmieniania kierunku
polaryzacji światła posiadają one również zdolność selektywnej zmiany barwy a
także intensywności przepuszczanego światła, są znacznie prostsze w produkcji i
posiadają większą intensywność generowanych obrazów - nawet przy pracy w trybie
biernym. Jedyny problemem pojawia się tylko w znalezieniu mieszanin związków,
które z jednej strony będą posiadać szeroki zakres temperaturowy występowania
fazy SmC* a z drugiej strony będą miały tzw. liniową charakterystykę odpowiedzi
na zmiany intensywności lub kierunku pola elektrycznego.
Obecnie firmy elektroniczne przeganiają się w produkcji jak najcieńszych i
jednocześnie pobierających jak najmniejszą moc wyświetlaczy LCD.Pierwsze tego
typu urządzenie, tzw "papier elektronicznyc" zostało zaprezentowane w 2000r
przez firmę ZBD Displays Limited. Niestety technologia potrzebna do jego
produkcji okazała się na tyle droga i skomplikowana, że urządzenie to nigdy nie
trafiło do sklepów.Od lipca 2003 r. na Tajwanie rozpoczęto produkcję na większą
skalę tego rodzaju urządzenia, na razie o wielkości znaczka pocztowego, na bazie
dokonań francuskiej firmy Nemoptic. Nie jest to jednak "papier
elektroniczny" w pełnym tego słowa znaczeniu - ze względu na trudności z
produkcją wyświetlaczy o większej powierzchni. Wyświetlacze te jak na razie,
mają szansę zastąpić stare wyświetlacze odbiciowe stosowane w kalkulatorach i
zegarkach, gdyż są mniej szkodliwe dla oczu i lżejsze.
Technologia użyta w produkcji telewizorów Plazmowych:
Wyświetlacz Plazmowy PDP (z angielskiego "Plasma display panel") to urządzenie,
które do tworzenia obrazu wykorzystuje plazmę i luminofor.
Wynaleziony został w 1964 roku na Uniwersytecie Urbana-Champaign w Illinois
(USA) przez Donalda L. Bitzera, H. Gene'a Slottowa, oraz absolwenta Roberta
Willsona dla firmy komputerowej 'PLATO Computer System'. Działanie ekranu
plazmowego polega na doprowadzeniu mieszaniny gazów do stanu plazmy. Następnie
zjonizowane gazy zaczynają emitować fotony światła ultrafioletowego, które
padając na luminofor pobudzają go do emisji światła widzialnego odpowiedniego
dla danego rodzaju luminoforu.
Mieszanina gazów (głównie ksenon i neon) znajduje się komorach. Trzy umieszczone
obok siebie komory, każda z luminoforem dla innej składowej barwy (czerwona,
zielona, niebieska),
tworzą jeden piksel zdolny świecić dowolnym widzialnym kolorem. Komory tworzą
macierz i są umieszczone między dwiema szklanymi płytami: czołową, przez którą
ogląda się obraz i tylną.
Wszystkie ścianki komory, poza ścianką od strony płyty frontowej są wyłożone
luminoforem. Do przeciwległych ścianek, frontowej i tylnej, są przymocowane
elektrody. Przyłożenie odpowiedniego napięcia elektrycznego do tych elektrod
powoduje jonizację gazu w komorze. Sterowanie poszczególnymi pikselami ekranu,
podobnie jak w wyświetlaczach LCD wysokiej rozdzielczości odbywa się
multipleksowo. Najpierw aktywowane są odpowiednie poziome linie pikseli, a
następnie w drugim pulsie włączane są odpowiednie piksele w danej linii. Ze
względu na ostrzejszy obraz i mniejszą częstotliwość odświeżania, oryginalne
monochromatyczne, zazwyczaj pomarańczowe lub zielone, czasem żółte panele
cieszyły się ogromną popularnością do początku lat 80-tych, kiedy to
półprzewodnikowe wyświetlacze CRT stały się tańsze niż plazmowe, co przyczyniło
się do zmniejszenia popularności tych pierwszych. W 1983 roku w USA, firma
elektroniczna IBM wynalazła 19 calowy pomarańczowo-czarny monochromatyczny
wyświetlacz, który był w stanie wyświetlić jednocześnie cztery końcowe sesje IBM
3270 wirtualnej maszyny IBM (znane dziś jako "Display Devices"). Dziewięć lat
później w 1992 roku, Japońska firma Fujitsu przedstawiła pierwszy na świecie
21-calowy wyświetlacz plazmowy, który wyświetlał pełnię kolorów. Było to
urządzenie zbudowana na wyświetlaczach plazmowych stworzonych na Uniwersytecie
Urbana-Champaign w Illinois, osiągająca wyższą jasność od pozostałych
wyświetlaczy. Pierwsze telewizory plazmowe trafiły do sklepów w 1997 dzięki
firmie Pioneer. Największy ekran plazmowy wykonany do końca 2006 r. został
zaprezentowany na targach Consumer Electronics Show w Las Vegas, w stanie Nevada
w U.S.A.. Miał on przekątną 103 cale i został wyprodukowany przez firmę
Matsushita.
Pod koniec lat 90. XX w. i na początku XXI w. ekrany plazmowe zdobyły rynek
telewizji HDTV, dzięki ich wysokiemu kontrastowi, żywym kolorom, oraz szerszego
kąta widzenia w porównaniu z ekranami LCD. Tańsza i stale rozwijająca się
technologia wyświetlaczy ciekłokrystalicznych spowodowała jednak, że tendencja
ta zaczęła się odwracać od 2004-2005 r. Na początku 2007 r. ekrany plazmowe
utrzymywały jeszcze swój prymat w zakresie telewizorów z ekranami o bardzo
dużych przekątnych, powyżej 40 cali i
zostały niemal zupełnie wyparte w mniejszych telewizorach. Charakterystycznymi
chechami wyświetlaczy Plazmowych są płaski ekran, łatwość w konstrukcji i
budowie ekranów o dużych rozmiarach (np 37", 42", 46", 50", 61", 63", 65",
103"), problemy przy produkcji ekranów małych rozmiarów (mniejszych niż
30"),szeroki kąt widzenia (typowo 170 ° bez spadku jasności i czystości obrazu),
wysoka jakość tworzonego obrazu, wysoki kontrast (nawet 10000:1), dość dobre
oddanie barw
(szczególnie przy zastosowaniu odpowiednich filtrów), najlepsze odwzorowanie
czerni (w zakresie głębokości koloru i skali kolorystycznej) spośród wszystkich
obecnie technologii płaskich ekranów, a takżemała podatność na zniekształcenia
obrazu spowodowane polem magnetycznym.
Technologia użyta do produkcji telewizorów CRT:
(telewizor tradycyjny, z lampą elektronową):
Wyświetlacz CRT (z języka
angielskiego Cathode-Ray Tube) zbudowane są z kineskopu z działem elektronowym.
W Polsce występują pod nazwą monitor CRT (oznaczenie dla modeli monitorów
komputerowych, których ekran oparty jest na kineskopie) choć właściwe określenie
to monitory kineskopowe.W urządzeniach tego typu do wyświetlania obrazu używa
się wiązki elektronów wystrzeliwanej z działa elektronowego (najczęściej
katoda), która odchylana magnetycznie (przy pomocy cewek odchylania poziomego i
pionowego) pada na luminofor, powodując jego wzbudzenie do świecenia. Określenie
CRT zaistniało w języku polskim po wprowadzeniu na rynek alternatywnych sposobów
wyświetlana obrazu w monitorach komputerowych oraz odbiornikach telewizyjnych. W
starszych modelach monitorów CRT w celu zmniejszenia promieniowania nakładano na
nie specjalną folię ochronną, której obecnie nie stosuje się ze względu na
spadek szkodliwości promieniowania.
Podsumowanie:
Zakup nowego telewizora trzeba rozpatrzyć pod kątem potrzeb, możliwości
finansowych, wielkości pomieszczenia i jego wystroju.
Najpopularniejszymi obecnie telewizorami są:
a) Telewizory CRT, tradycyjne, obraz wyświetlany jest za pomocą kineskopu.
b) Telewizory LCD, ciekłokrystaliczne, płaskie (zajmujące mało miejsca "w
głąb"), lecz mające ograniczony rozmiar ekranu. Są one także zdrowsze dla oczu
od telewizorów CRT.
c) Telewizory plazmowe, oparte na technologii plazmowej, wyglądające bardzo
podobnie do LCD, jednak różniące się nieco gorszą rozdzielczością i większym
poborem prądu, lecz za to z możliwością zbudowania ekranu bardzo dużych
rozmiarów, lepszym odwzorowaniem barw, szczególnie czerni, krótszym czasem
reakcji oraz szerszym kątem widzenia. Jaki telewizor więc wybrać?
a) Telewizory CRT należą do najtańszych urządzeń do zdalnego odbioru ruchomego
obrazu na rynku. Produkowane są w rozmiarach od 14" do 32" i będą niewątpliwie
dobrym rozwiązaniem dla przeciętnego Kowalskiego,
któy nie ma wysokich wymagań i nie szuka telewizorów z tzw "górnej półki".
Zalety:
- najbardziej naturalne kolory,
- prawidłowe odtwarzanie czerni,
- szeroki kąt widzenia i długa żywotność,
- tańsze w eksploatacji,
- pobór prądu jest dużo niższy niż w plazmowym.
Wady:
- niedoskonałości w geometrii w rogach ekranu,
- duże rozmiary,
- stosunkowo największe szkodliwe dla oczu promieniowanie,
- efekt migotania.
b) Teliwzory LCD produkowane są w przekątnych od 12" do 37" i dzięki stałym
obniżkom cen już niebawem zastąpią telewizory z kineskopami CRT.
Zalety:
- cienki ekran,
- nie zajmuje dużo miejsca,
- jego cena stale się obniża co oznacza, że już wkrótce zastąpi on telewizory z
kineskopami CRT,
- brak efektu migotania.
Wady:
- nie zapewniają takiej jakości obrazu jak plazma czy tradycyjne CRT,
- obraz dynamiczny jest nieostry,
- mniejszy jest kąt widzenia z którego można je oglądać.
c) Telewizory plazmowe zaliczają się do najdroższych i przeznaczone są dla
koneserów oglądających filmy DVD z wysoką rozdzielczością.
Zalety:
- prawdziwe zalety wielko-ekranowych telewizorów plazmowych można dopiero
docenić oglądając programy w wysokiej rozdzielczości - HDTV,
- najlepsza dynamika kolorów,
- ekskluzywność.
Wady:
- ze względu na wielkie rozmiary (od 32" - 62") można je oglądać w odległości
minimum 3,5 m, gdyż w innym przypadku powodują męczenie wzroku.
|
